 | Ben jij een ploetermoeder met naaldhakken, aktetas met haar baby op de rug, of een bewuste thuisblijfmoeder die raar wordt aangekeken omdat ze geen werk buiten de deur heeft. Voel jij je schuldig omdat je het gevoel hebt tekort te schieten op je werk doordat je de wallen op je knieën hebt hangen door de slapeloze nachten, tegenover de kinderen omdat je te weinig tijd voor ze hebt en tegenover je partner omdat je niet meer de stoeipoes bent waar hij/zij mee getrouwd is? |
| Hoe ziet het gezin anno 2009 er uit? Zijn we zover dat de man net zoveel te doen heeft met de kinderen als de vrouw? Of hechten we nog steeds aan het traditionele beeld van de man als kostwinner en de vrouw die de kinderen grotendeels grootbrengt? Als je als vrouw wilt werken, doe je dit dan de hele week, part time, freelance of met een moedercontract? | Ik dacht altijd: een baby is toch even groot en zwaar als zo’n hippe grote designertas en kan dus overal mee naartoe – naar de stad, naar vriendinnen, zelfs naar mijn werk als het moet. In week twaalf van de zwangerschap, bij de eerste echo, bleek dat ik een tweeling verwachte. |
En hoe doen de kinderen het in deze tijd? Hebben ze de ruimte om zich goed te ontwikkelen, of worden ze al met een rugzakje geboren. Toef Jaeger en Viola Lindner geven een heel duidelijk beeld van het gezin anno 2009, ze kijken met een frisse kritische blik naar de verdeling in het werk, de thuissituatie en het sociale leven. Wat zijn onze drijfveren op dit moment, waar en door wie laten wij ons beïnvloeden? In het boek ‘Groot worden ze toch wel’, wordt het gezin en de leefomgeving goed onder de loep genomen, welke problemen kom je als moeder/vader tegen, is het wel een probleem en waar haal je bruikbare informatie en steun vandaan.
’Wil je met een tweeling van driehoog naar beneden, dan is dat een militaire operatie.’ Dat citaat van Femke Halsema las ik in een interview. Ik moest bijna huilen van herkenning. | Verspreid in het boek vormen de meerdere magazines en webadressen een sociale kaart die kritisch worden uitgelicht. Wat zijn zinnige websites en magazines en welke hebben een nogal irreële kijk op de zaak. Welke zien de moeder nog vooral als een carrièrebeest op naaldhakken, die op de werkvloer nauwelijks laat blijken dat ze een gezin heeft en welke kijken naar wat de vrouw van deze tijd écht wil. |
Door het boek heen, vertellen Jaeger en Lindner, hoe kinderen over de wereld heen leven. Het is schrijnend en bijzonder om de verschillen te zien over de wereld heen. De thema’s die ze hierin naar voren halen zijn; de rolverdeling van de ouders in huis en op de werkvloer, de kinderen in het straatbeeld, scholing en buitenschoolse opvang/crèches. Dit zijn ook de thema’s die in het boek vanuit meerdere oogpunten belicht worden.
Tussen de tekst door staan ter illustratie citaten van ouders. Die zijn zo herkenbaar en ik heb er meerdere malen vreselijk om moeten lachen. Als je in dit boek begint te lezen, kun je bijna niet meer stoppen. Ik wilde meer, meer en nog eens meer. Het boek heb ik in één dag uitgelezen en het was een teleurstelling toen het ‘op’ was. Zo enorm veel herkenning halen uit één boek, dat is goed neergezet door deze twee journalisten. En het is ook niet enkel hun eigen huis, tuin en keuken ervaring. Nee, ze halen het uit de (onze) samenleving. Ze hebben uitgebreid onderzoek gedaan, komen met onderbouwde voorbeelden en hebben het boek zo geschreven dat het niet alleen herkenbaar, maar ook relativerend en leerzaam is. Ze trekken uiteindelijk alles weer terug naar de norm, waar gaat het nou eigenlijk om, wat is de basis en hoe willen wij dat die er uit ziet. Achterin het boek staan nog een aantal bruikbare verwijzingen naar websites en magazines uit het boek.
 | Toef Jaeger werkt o.a. voor nrc.next en NRC Handelsblad en heeft vier kinderen. Jaeger schreef eerder ‘Uit de hoge hoed’, poezië voor hoogbegaafde kinderen. |
 | Viola Lindner is grafisch vormgever, illustrator en kunstredacteur bij nrc.next, waar ze de dagelijkse uitpagina’s samenstelt en heeft twee kinderen. |
|
